Have Me

"Fuck!! Why do you even care?!!" I yelled at him. Naiinis na ako sa pakikialam niya sa buhay ko.

"I care because I'm your friend. You can tell me anything that's inside you." sagot niya na ikinangisi ko.

"Huh. There's nothing I can tell." sagot ko at humakbang ako palapit sa kanya. Inilapit ko ang bibig ko sa kanyang tenga at nagsalita. "And I can't remember that I have a friend. Not even you." Pagkasabi ko noon ay tumalikod na ako.

"Alam mo nalulungkot ako para sayo. Nalulungkot ako kasi pilit mong pinagtatabuyan ang mga taong nag aalala at nagmamalasakit sayo." He said. Humarap ako ulit at tinitigan siya sa mata.

And to my surprise I saw pain in his eyes. At naiinis ako dahil hindi ko kayang makipagsabayan ng titig sa kanya. Pero tinatagan ko ang sarili ko at buong tapang na sinalubong ang mga titig niya.

"Wala kang alam para sabihin yan. Thank you for your concern but sorry.... I don't need that. And you can hate me as long as you want. All of you but I don't give a damn."

Tumingala siya at bumuntong hininga. Tatalikod na sana ako ulit ng magsalita itong muli. And every word that he said hits me so hard.

"Kasing tigas na ng bato ang puso mo. You're avoiding to be love by others because even you don't know how to love yourself. And you will appreciate things when it's already gone." Pagkasabi niya noon ay tumalikod na ito at umalis. Naiwan akong natutulala at paulit ulit na umaalingawngaw sa isip ko ang bawat salitang binitawan niya.

Hanggang saan ako dadalhin ng galit sa dibdib ko? Hanggang kailan ko sisisihin ang mundo sa mga masasamang nangyayari sa buhay ko? Hanggang kailan ko iiwas ang sarili ko sa mga taong nagbibigay at nagpaparamdam ng pagmamahal saakin.

Hindi ko namalayang kanina pa pala tumutulo ang mga luha sa mata ko.

"I'm sorry Sean.. But I think it's better this way." Nasabi ko na lang habang nakatingin sa lalaking unti unting nawawala sa aking paningin.