Kaçak

Babası tarafından evlatlıktan redd edilen Hüma, acılarının şehri olan İstanbul'u terk ederek Eskişehir'de tek başına kendi hayatını kurmaya çalışır.

Başarırda.

Hem okuyarak hem çalışarak kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan Hüma, daha 19 yaşında olmasına rağmen kendi kitabının satırlarını kalemiyle yazmaya başlar. Hayatındaki kendine çizilmiş olan yolda, büyük bir taşa takılıp düşmüşken, kendi başına ayağa kalkar ve kendinden emin adımlar ile yoluna devam etmeye hazırlanır. Fakat bir gece evine giren hırsız, sadece evinin düzenini bozmakla kalmayıp toparlamaya çalıştığı hayatınıda alt üst eder.

•••

"Ne olur bırakın beni, kötü bir niyetim yoktu vallahi. Lanet olası merakımdan geldim ama gidiyordum yemin ederim gidiyordum."

Hem debeleniyor hem de hızlıca konuşarak ikna etmeye çalışıyordum yüzüne bile bakmaya tenezzül etmediğim kişiye.

"Bir dur artık."

Bu ufacık cümle sanki anahtar kelimeymiş gibi anında durmuş, bitmek bilmeyen çığlığımı kesmiştim. Buraya gelmeden önce terleyen vücudum, şimdi buz kesmişti. Kalbim maratona çıkmış gibi almış başını gidiyordu. Sesinin bu koridorda yakılandığına emindim. O buradaydı, arkamda ve beni kandırmamış saatin tam on iki olduğu sırada bulmuştu beni. Buz kesmiş bedenim aksine kafamı hızla arkama çevirdim. Gözlerimi misafir eden mavinin en güzel tonundaki o gözlere baktım. Kendimi okyanusun derinliklerinde hissediyordum. Hem ferah, hemde boğulacak gibi.

"Geldim işte."

••••