Yeşim Mahkum

Başarmıştım...Son enerjimi de kullanarak şarkımı söylemiş ve düşmanlarımı kandırmıştım. Bunun yanında son birkaç günde o kadar çok şey yaşamıştım ki etrafımda bulunan metallerdeki enerjileri kullanamayacak kadar yorgun düşmüştüm.

Bacaklarımı artık hissedemiyordum. Dengemi kaybetmemle düşmem bir oldu. Tam içimden 'yerin sert olması gerekmiyor muydu?' demek üzereyken kafamı farketmeden yaslamış olduğum tanıdık soğukluğu hissettim.

Finn...Her zaman ki vampir hızını kullanarak o karmaşanın içinde beni düşmekten kurtarmış, kollarıyla kavramıştı. Yüzümü ona çevirmemle gözlerimizin kesişmesi bir olmuştu. Gözlerine daha dikkatli baktığımda içindeki endişeyi ve korkuyu görmüştüm. Benim için endişelenmişti, hemde çok. Gözlerime bakarken iyi olduğumu sadece yorgun düştüğümü farketmesiyle rahatlamış ve derin bir nefes vermişti.

6-7 ay öncesine kadar çevre baskısıyla suçlu görünen bir kızdım. Şimdi ise suçluluğu bir kenara bırakmış bir Yeşim Mila olmuş ve takımımla görevlere gidiyor, eskisi gibi masumları koruyordum.

Daha fazla dayanamayıp kendimi Finn'in kollarında, yorgunluğun verdiği uykuya teslim ettim...