10 Brieven aan Roos

'Niet veel mensen in mijn omgeving hebben hersens heb ik nu wel door. Nou ik zal je het hele verhaal mooi even vertellen: "Hey Luna, je leeft nog." Een flauwe glimlach verraad mijn nep-boze gezicht. "De pizza's waren dus toch aardig voor je." Ik knik, maak je grap nou maar, dan hebben we dat ook gehad vandaag. "Hebben ze je tong meegenomen?" ik rol met mijn ogen: "Nee oen, kom nou maar op met je grapjes want daar heb ik net trek in vandaag." (ohja, dit zei ik echt!) geschrokken kijken zeeblauwe ogen mij aan. "Ik wil helemaal geen grapjes maken Luna, ik ben blij dat je nog leeft." Hij legt zijn hand onder mijn kin en duwt mijn hoofd omhoog zodat ik hem aankijk. Een speelse glimlach verschijnt op zijn gezicht en ik voel dat ik moet blozen en ook glimlach. Dan laat hij me los en loopt door. Nu kan ik weer opgelucht adem halen. "Luna, kan je niet ophouden met geobsedeerd zijn? Het is maar een slijmerige kwal, met een nog lager niveau dan jou!" beledigd kijk ik tijger aan. "Ook goedemorgen hé." Met zijn tijgerprint rugzak op zijn rug komt hij naar me toe. "Zo goed is het nou ook weer niet." Waar heeft die het dan over? Ik zou graag willen doorvragen, maar zijn gezicht staat nogal op onweer, dus laat ik het los'

Luna en haar gecomplicideerde liefdesleventje...