14 partes Concluida Emocje zaklęte w słowach, cicho, nieśmiało,
jakby dusza bała się mówić zbyt głośno.
Ułożone z rozsypanych liter, które długo nie znały swojego miejsca,
a jednak odnalazły się w ciszy wersów.
Między linijkami pulsuje zmęczenie, tęsknota i niewypowiedziany żal,
jak ślad po czymś, co było ważne, a odeszło bez pożegnania.
Każde słowo niesie ciężar tego, czego nie dało się zatrzymać
i delikatność tego, co wciąż próbuje przetrwać.
Te teksty nie krzyczą.
One drżą.
Proszą tylko o chwilę uważności, o jedno ciche spojrzenie w głąb.
Bo czasem ból nie potrzebuje ostrych krawędzi -
wystarczy, że osiada w słowach jak kurz na sercu
i zostaje tam na długo.
