Let me go

'Je bent er', zegt Tobias grijzend.
Ik knik en staar zwijgend in zijn groenblauwe ogen. Ogen waar ik enkele weken geleden nog gek op was, maar die me nu alleen maar angst aanjaagden.

Waar in onze vriendschap was het misgegaan? Ik wist het niet. Maar het had ook geen zin om er over te peinzen.

'Ik heb je gemist', zegt Tobias tot mijn grote verbazing. 'Het is niet hetzelfde zonder jou.'

'Je hebt het zelf verpest', mompel ik zachtjes. Hij trekt zijn wenkbrauwen op. 'Dus je laat onze vriendschap zo makkelijk los?', vraagt Tobias.

'Dat heb jij gedaan Tobias', zeg ik zachtjes. 'Er is geen weg terug nu.'

'Er is altijd een weg terug', zegt hij. Zijn ogen glimmen gevaarlijk en hij loopt langzaam op me af. 'Je hoeft me alleen maar te vergeven Lou, dat is alles.'

'Dat kan ik niet', zeg ik met trillende stem. 'Er is te veel gebeurd. Je moet me los laten.'

Hij kijkt kort aan. 'Dat kan ik niet.'
Dan draait hij zich om en loopt hij weg.

----------------------------------

Louise (door haar vrienden ook wel Lou genoemd) is al jaren beste vrienden met Tobias en ze zijn onafscheidelijk. Althans, dat dacht ze altijd, want als er op een dag een nieuwe jongen in hun klas komt gaat hij zich opeens heel vreemd gedragen. Op een gegeven moment is Louise zelfs zo erg klaar met hem dat ze besluit de vriendschap te beëindigen. Ze pakt haar leven weer op en krijgt zelfs een nieuwe vriend, maar als Tobias hier achter komt gaat het mis. En goed.