Renkli Rüyalar
- Leituras 685,884
- Votos 33,043
- Capítulos 52
Concluída qua, jun 4, 2014
Serinin 1.HİKAYESİ: Amerika'dan Türkiye'ye dönen yirmi üç yaşındaki güzel mimar Nil,hayatının tüm karmaşasını Amerika da bırakmıştır. Türkiye'ye geri dönüşünde ona en büyük desteği çocukluğunu,gençliğini geçirdiği can yoldaşı Deniz verse de, o da olacakları önleyemez. Öyle ki Nil ; sempatik,sinir bozucu ve bir o kadar da yakışıklı bir adamla karşılaşır ve hayatı değişir. Tüm karmaşasını Amerika da bıraktığının yalnızca bir yanılsama olduğunu fark eden Nil,aynı zamanda hayatını değiştiren adamın gizli geçmişiyle yüzleşir ve kendini birden büyük bir karmaşanın içinde bulur.
Peki Nil,o karmaşayı atlatacak mıdır yoksa o karmaşaya kurban gidecek olanlardan mı olacaktır?
**Hikaye romantik,komedi,tutku ve dram içerir.Eğlenceli yönleri bol olan Nil'in hikayesini seveceğinizi ve serinin diğer kitaplarına da bakacağınızı biliyor ve yine de diliyorum. :)
Keyifli okumalar..
Todos os Direitos Reservados
#10
renkli
Junte-se a maior comunidade de histórias do mundoTenha recomendações personalizadas, guarde as suas histórias favoritas na sua biblioteca e comente e vote para expandir a sua comunidade.
Talvez você também goste
Sevginin Renkleri ( Tamamlandı)
"Bana bak Ayaz, bir daha bana herhangi bir şeyini taşıtma yemin ederim seni öldürürüm!" diyerek avaz avaz bağırdım. Başımı geriye yaslarken gözlerime sevgiyle bakan adamın dudaklarıma uzanışına ağrım da olsa mutlulukla yanıt verdim. Yol arkadaşımdı benim, kime kızardım en çok, nazım ondan başka kime geçerdi benim, o kolum, kanadım her daim ocağımdı. Gözümden düşen damlayı fark ettiğinde beni her daim sarıp sarmalayan, büyüten ve yücelten ses tonu ile: "Seni seviyorum. Beş dakika daha dayan tamam mı?" diye sorduğu soruya başımı sallayarak yanıt verdim. Yine bir sancı girdiğinde: "Bu son Ayaz bana söz ver," dedim son gücümle... "Bu son meleğim, söz..." derken sıcacık gülümsüyordu.Concluída
Karaca ve Barış (Tutku ve Tehlike Serisi-2)
(FİNAL YAPILDI)Hiçbir aşk bu kadar zor olmamış hiç kimse aşkı bu kadar çok istememişti. Aşktan dili yanmış bir kadın.. Aşktan intikamı uğruna vazgeçmiş bir adam.. Yaralarını sarmalarına engel olan ve geçmişten gelen büyük intikam.. Bir yanda masumiyetiyle karşısındaki adamı ezen Karaca, diğer yanda geçmişini bir türlü arkasında bırakamayan Barış. Ruhsuz bedenler ve acıyla yaşayan kalpler.. Soluksuz okuyacağınız bir macera ve amansız bir aşk hikayesi.. "Kimseyi sevemeyecek kadar yaralısın sanmıştım. Yanılmışım. Sen sadece beni sevememişsin." Karaca BAYRAKTAR "Sonuç mükemmel. Benden hiçbir beklentileri yok. Çünkü ben kimsenin geleceği değilim." Barış ATAMANConcluída
Hasret (Yayında!)
"İnsan bazen attığı adımlarla kaderine koşuyormuş tazem... Ben onunla evlenirken sana koştuğumu bilemezdim... Onunla karşılıklı susuşurken, farklı bir kimliğe bürünürken, koca olurken, baba olurken sana yatırım yaptığımı bilemezdim... Kader ağlarını ilmek ilmek örerken yollarımın sana çıkacağını bilmezdim... Haticem... Sen benim suskunluk orucumu bozuş nedenimsin... Sen üzerimdeki ölü toprağımı silkeleyiş, kuruyan yüreğimin tazecik filizlerisin..." (Ara Kapak Yazısı) (Tüm bölümleriyle kısa süreliğine yayında!) Tüm Hakkı Saklıdır ©Concluída
ÂSIF
''Ve ruhlarımız, onlar da kırgın..'' 14 Temmuz 2020 | Kitap olarak basıldı, yayımlandı⚘( Hangi Mevsim'sizlik kitabı içinde)Concluída
HÜZÜNLÜ KALPLER DURAĞI (Tamamlandı)
01.06.17* Romantizm #36 * Aşk, edep ile güzeldir... ***** Uzun yıllardır sürüp giden bir arkadaşlık. Bu arkadaşlığın içinde büyüyen masum bir sevda kuşu ve bu sevda kuşunu yüreğine konduramayan bir adam... **** -Hani beni çok seviyordun ne o pes mi ettin yoksa? dedi genç adam yüzündeki alaylı gülümsemeyle. ancak duyacaklarından dolayı içinde oluşan endişe onu tedirgin ediyordu. Genç kız, adamın yüzündeki ifadeyle hayal kırıklığına uğrasa da belli etmedi. O da karşısındaki ukala tavırlı adama gülümseyerek kalbinden geçenleri dile getirdi; -Ben.. Seni sevmekten değil, sana bunu söylemekten vazgeçtim. Bunu söylediğinde adamın yüzünde oluşan şaşkın ifadeyle gülümsedi. Sonrasında arkasını dönüp yürümeye başladığı anda ise gözünden bir damla yaş süzüldü. 'Yapacak bir şey yok' diye geçirdi içinden. Yüreği onu seçmişti bir kere, bu sevgiyi hak etsin ya da etmesin... ****Concluída
KÖRDÜĞÜM
Hayallerinin gerceklesme ihtimali olmasa bile hayal et. Çünkü hayallerin seni ufuklarin zirvesine ve o zirvelerde seni hic tukenmeyecek umutlara götürür.Concluída
İLANİHAYE
Kırgınlıkların kalbine battığı bir kız düşünün. Gülümsemeleri çoğu zaman burukla dolu. Bir gün, tüm acılarına rağmen, gülümsemeyi benliğinden uzak tutamayan bir çocuk giriyor hayatına. Gülümsemeyi öğreniyorlar birlikte, sonsuzluk da; sonla. ~ Her şeyin bir sonu olurdu. Lakin bu sefer son, sonsuzlukla son buldu. 25.01.2016 tarihinde yayınlandı.Concluída
SON BİR ŞANS (Tamamlandı)
Genç kadın dışarıya çıkmış, rüzgarın esintisinin tadını çıkartıyordu. Etrafına baka baka yol alıyordu. Az daha yol aldıktan sonra karşısına çıkan maskeli adama bakakaldı. Genç kadının çığlık atmasına fırsat kalmazken kendini yerde baygın buldu. Gözlerini açtığında ise gördüğü şey ürkütücüydü. Daha doğrusu etrafın karanlık olmasından dolayı hiç bir şeyi göremiyordu. Kim onu neden kaçırmıştı? Genç kadın bunu korkuyla düşünürken tek bildiği arkasında kalın ipten bağlanmış ellerini hareket etmemesiydi. Bir süre bekleyişle bağırıp, çağırırken o sesi duydu. Duyduğu ses kibrit çöpünü yaktığında çikan çıt sesiydi. Bu karanlık adamın elinde tutuğu o ufak kibrit çöpü yalnızca ufacık yeri aydınlatabiliyordu. Genç kadın korkuyla, oluşan bu ışığa bakışlarını çevirdiğinde kibrit sönmüştü. Şimdi duyduğu ses ise adım sesiydi. Bu adımlar beton taşın üzerinde oldukça korkunç ses çıkartıyordu. Odanın boş olmasından dolayı sesler yankılanıyordu. Bir kaç adım attıktan sonra bu karanlık adam durdu ve elindeki kibrit kutusundan bir çöp daha çıkartıp, bir çıt daha yaktı, sonra o da söndü. Şimdi bu karanlık adam kibrit kutusunu açıp bir çıt daha yaktı. Bu sefer kibrit çöpünü avucuna doğru yaklaştırdı. Yaklaştırdı, yaklaştırdı. Genç kadın, gözlerini avucun içine dikti. Avucun içinde yazan yazıyı sesiz bir şekilde mırıldandı. "Bana inan!" *** Ya o haklı çıkıcaktı yada başkası. Ya o suscaktı yada başkası. Ya o yaşıyacaktı, yada başkası ölücekti. Sizce doğruları göstermek mi zor? Yoksa bu doğrulara inanmak mı zor? KURGUMUN İLK 8 BÖLÜMÜ İSTANBUL'DA DEVAMI İSE MUĞLA'DA GEÇMEKTETİR. İT'S OVERConcluída
Gün Işığı (TAMAMLANDI)
O; Baran'dı. Yanlış onun göbek adıydı, kaderiydi... O; Zeynep'ti. Doğruluk onun kanına, ruhuna işlemişti. Onlarınki belki de zıt kutupların birbirini çekmesiydi. Belki de değildi... Her karanın içinde bir ak, her akın içinde bir kara vardı. Belki de bundandı birbirlerini tamamlıyor olmaları, birbirlerine iyi gelmeleri, birbirlerine çekilmeleri... Ama bir yanlışlık vardı. Eksiklik vardı. Zaten her şey de dört dörtlük olmazdı..Concluída
KEHKEŞAN
"Biraz daha kalsan?" Kalırdı Mahruze. Zaten anneciği de onun annesiyle sohbete dalmıştı. Kahveler içilmiş, sonra da ters çevrilmişti. Anneciği pek iyi bakardı kahve falına. Mahruze'ye de bakardı. Sonra hoşuna gitmemiş gibi, 'Al yıka şunu, içine de hiç bakma!' diye uyarırdı. Mahruze inanmazdı ama işte insanoğlu, bir telvede kader arardı. O da karmakarışık şekilleri gördüğünde epeyce anlam çıkarmaya çalışır ama bir türlü çıkaramayınca da yakalanırdı annesine. Gülerdi annesi ama yarımca. 'Merak etme,' derdi. 'Senin bahtında güzellik var. Var da sen ciğersizin birine tutulacağın için,' deyip elini sallardı. Hakikati söylemişti annesi. Ciğersiz değilse de kahpeydi gözleri. Bir baktığına bir daha bakmazdı, istemezdi işte. Çekindi Mahruze, gözlerini indirdi. Oysa gözleri tüm ışıkları içine almış gibi parlarken indirmesin istedi oğlan. Şöyle doya doya baksa, o gözlerden ufacık öpse... Bir deli cesaretti vurdu göğsünü, tuttu kızın çenesinden, kaldırdı başını gözleri değsin diye gözlerine. Ahmet zaten olur olmadık yeminler ettiğinden bir kıymeti olur mu bilmezdi. Taştı içinde taşıyamadığı sözler. "Gözlerin ne güzel!" Yaklaştı biraz kuş gibi titreyen kıza. "Şu dünyayı içine almış, sığdırmış gibi..." Az kalsın yıkılıyordu Mahruze. Daha evvelinden böyle sözler işitmediğinden ne diyeceğini de bilemedi. Az sonra Ahmet iyice sokulup kızın gözlerinin üzerine derin bir öpücük bırakınca ister istemez tutundu ona. Ahmet bir kere fırsatı bulmuştu ya gözlerden şakaklarına, yanağına ve en son kor gibi görünen dudaklarına bastırdı dudaklarını. Mahruze yitip gidecekti besbelli. Fakat derinlerde bir yerlerde babasının sesini duyunca toparlandı. Oysa, 'Ulan!' demeliydi Ahmet'e. 'Daha geçen günlerde 10'lardan afili Esma ile sen?' Diyemedi ama... Diyecek gibi de değildi hiç. Kaçtı durdu Ahmet'ten. Ahmet'e de sevda oluverdi bu
"Bana bak Ayaz, bir daha bana herhangi bir şeyini taşıtma yemin ederim seni öldürürüm!" diyerek avaz avaz bağırdım. Başımı geriye yaslarken gözlerime sevgiyle bakan adamın dudaklarıma uzanışına ağrım da olsa mutlulukla yanıt verdim. Yol arkadaşımdı benim, kime kızardım en çok, nazım ondan başka kime geçerdi benim, o kolum, kanadım her daim ocağımdı. Gözümden düşen damlayı fark ettiğinde beni her daim sarıp sarmalayan, büyüten ve yücelten ses tonu ile: "Seni seviyorum. Beş dakika daha dayan tamam mı?" diye sorduğu soruya başımı sallayarak yanıt verdim. Yine bir sancı girdiğinde: "Bu son Ayaz bana söz ver," dedim son gücümle... "Bu son meleğim, söz..." derken sıcacık gülümsüyordu.
Mais detalhesDiretrizes de Conteúdo