ESİR

Sessiz çığlıklar duyulmazdı karanlık, çıkışı bulunması zor labirentte. Ne zaman güneş batar, işte o zaman doldurur hafızama dehşet verici çığlıklar. Çırpınışlarım, yakarışlarım bir bir dökülüyordu göz pınarlarımdan. Işığı bulamıyordum. Çıkışı bulmak zordu. Yalnızlığı yenmek zordu. Hayata tek başına göğüs germek hepsinden daha zordu. Yenebilecek miydim bu labirenti? Yalnızlığı alt edebilecek miydim?

Bir yıl önce başına gelen talihsiz olayı sadece bir yıl sonra yeniden yaşayan Alya tam bir kabusu yaşıyordu. Onu bu durumdan aklına bile gelmeyeceği bir isim kurtarmıştı. Öz babası ona taciz etmiş, üstüne annesi onları o halde görünce tüm suçu Alya'nın üzerine yıkmıştı. Zaten ailesi tarafından Sevilmeyen Alya evden kovulmuştu. 9 ay boyunca kabusları hep peşinden gelen Alya sinir ve ruh sağlığı merkezinde kalmış, uykuları zehir olmuştu. Yemin etmişti Alya... intikamını sonuna kadar alacaktı. Içindeki dinmek bilmeyen ateşi elbet söndürecekti. Ama bunu yalnız yapmalıydı. Sadece kendi olmalıydı bu yolda.

Alya'nın planları düşündüğü gibi ilerlemez. Kardeşleri gibi gördüğü üç deli dolu arkadaş edinir Alya. Ilk defa arkadaşlık duygusunu tadar. Sonra karşısına kendisi gibi biri çıkar. Oda Alya kadar yaralı,zor durumdadır. Ama Omuzları tıpkı Alya gibi dimdiktir. O Savaş Karahan'dır. Bu iki gencin yolları bir yarışmada kesişir. Acaba hayatlarını değiştirecek bu yarışmayı kazanabilecekler midir? Sonunda yurt dışında okuma fırsatları olan bu iki yetenekli insan kalpleri nereye giderse oraya gidecekti.

Ikisinin kalbi hep birbirleri için atacaktı...

Fırça darbeleri atıyordum tuvalime...
Anlamsız, karalama fırça darbeleri...
Bunu sadece kendim çözebilirdim,
Yani anlamsız fırça darbelerimi...

#küfür bulunmaktadır!

Esir: hapis olmak demektir...

Lütfen okuduktan sonra o minik yıldıza basmayı es g