Secret Lies
- Reads 86
- Votes 6
- Parts 3
Tagsgirlbomber
"Dugo ang bumuhay sayo at dugo rin ang papatay sayo. Tandaan mo yan!"
Isang tinig ang bumulong sa akin. Ngunit huli na ang lahat.
Napabalikwas ako sa pagkakahiga. Tumutunog na naman ang alarm clock ko. Tanghali na naman ako.
"I better off this way."
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
You may also like
Salamisim
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.Complete![Married To A Heartless Mafia Boss [EDITING]](https://img.wattpad.com/cover/88689533-256-k912012.jpg)
Married To A Heartless Mafia Boss [EDITING]
'I admit... Isa akong magandang babae...' "YUUUUUUUCCKKKK! EWWWWW KADERSDERS!" 'Heh! Tumigil kayo! Masasapak ko lungs niyo!' Okay back to the topic or whatever you call it. Sasabihin ko na lang sa inyo ang totoo. Isa akong panget na babae at may pagka-weird at obssessed sa baril. Isang college student na nag-aaral sa ASH. Isang puppet sa queen tarsier at isang katulong sa mga mag-aaral doon. First day of school of for me... Nang may nakakapagpabagabag na nangyari sa akin... "Ha? Ano? Nakakapagbabagab? Nakakapagkabababab?" 'Che! Tumigil na lang kayo! Walang hiyaaaaaaaaa!' Sigaw ko at hinabol ko sila habang hawak ko ang aking baril. ~~Complete
UNtouchable
"Hey, wala kang mga kaibigan, tama ba ako?" Tanong nito. Nakatingin lamang siya sa mukha nito."hindi mo kailangang sumagot, judging from your attitude, i can pretty much tell you don't have friends, ni hindi mo alam kung paano mo pakitunguhan ng maayos ang taong nagligtas sayo," sabi nitong may bahid ng sarkasmo ang tinig. Nakaramdam na siya ng inis. Kaya inalis niya ang kamay mula sa pagkakahawak nito, Kanina pa siya nito kinakausap na para bang inis ito sa kanya at kung ito ang masusunod ay ayaw siya nitong kasama. Ngayon ay malinaw na sa kanya ang lahat. Hindi siya nito gusto. At sa hindi niya mawaring dahilan, naiinis siya na malaman iyon. Bukod doon, tinamaan siya sa sinabi nito na wala siyang kaibigan dahil tama ito. Pero hinding-hindi niya aaminin dito na tama ito "Fine! Then what should i do to compensate you for saving me, then,?" Nakataas-noo at nakapamaywang na tanong nito.Complete
Pusong Suwail
"Don't be stupid, Yeri. Hindi ako kalahi ni Maria Clara na magpapakasal sa'yo dahil lang sa may nangyari sa atin at tatanggapin ang iyong mga matatamis na salita." Napatiim bagang siya. "Yuriko, totoo ang mga sinasabi ko! Mahal kita! Noon pa man, alam kong minahal na kita! Bakit ba napakakitid ng utak mo?!" Umiling ang dalaga. "You're just saying that because you feel guilty about what happened. Na-devirginized mo ako at hindi iyon makayanan ng kunsensya mo." "You're becoming unreasonable!" "Then, I'll leave!" Binuksan na ni Yuriko ang pinto. "No! "Biglang napatayo si Yeri at pinigilan ang dalaga. "Kaya nga kalimutan mo na lamang ang mga nangyari sa'tin kagabi! Napaksimple lang ng hinihiling ko sa'yo, Yeri, bakit hindi mo pa magawa?" "I told you, I can't. Hindi ito kasing simple ng iniisip mo." Tila nagmamakaawa na ang tono ng boses ng binata. "Damn you, Yeri!" Ibinalibag ni Yuriko pasara ang pinto at iniwan na ng tuluyan ang binata. "YURIKO!"Complete
LnxBa:bakit best friend ko pa ?
"wala na kong maalala .. simula nung .. simula nung nag away tayo .. kinalimutan ko ng lahat, kinalimutan ko na, na kilala kita .. kinalimutan ko na, na bestfriend kita .. kinalimutan ko na, na minahal din kita :'("Complete
Sweetest Mistake
Bigla akong napatingin sa panyo na sumulpot sa aking harapan. Galing ito sa lalakeng katabi ko. "Ang lalim ng iniisip mo, hindi mo yata napansin na umiiyak ka na." Nabigla ako sa sinabi niya. Kaagad ko namang pinahid ang aking mga luha. Tama siya, umiiyak na pala ako ng hindi ko namamalayan. Hindi ko tinanggap ang panyo na inabot niya, dahilan para mapilitan siyang bawiin ito. "Kailangan mo ba ng kausap?" malumanay niyang tanong. Umiling lang ako bilang sagot. Sa labas pa din ng bintana ang tingin ko. "Sabi nila, maganda daw mag kwento ng problema sa isang stranger. Para ka daw nakipag usap sa isang Human Diary. Hindi mo iisipin na baka malaman ng mga taong malalapit sayo yung kinikimkim mong sakit" Napatingin ako sa kanya pagkatapos niyang magsalita. Hindi ko alam, pero parang nasabi ko na ang mga iyon. Nakita ko ang pagsilay ng ngiti sa kanyang labi. "I'm willing to be your human diary. Sabihin mo sa akin lahat at hindi kita huhusgahan." Sa isang iglap ay medyo nabawasan ang bigat na nararamdaman ko.Complete
Kung marami na nga ang namamatay sa maling akala iisipin ko na talagang torture ito. Pero bakit ko nga ba mas pinili ang ganitong sitwasyon? Minsan iniisip ko napakatanga ko lang talaga na kahit na ano pang gawin mong pagsusungit at pagtataray sa akin ay nagagawa pa rin kitang suyuin. May punto na parang palagay ang loob natin sa isa't-isa. May punto naman na para bang kinasusuklaman mo na ako. Pero kahit na ganoon ay heto, nandito pa rin ako at patuloy na naghihintay. "Hmm, sorry," napakatipid na sambit mo. Hindi ko nga alam kung saan na bang lupalop nakakarating ang isang salitang gaya niyan. Napakadaling paniwalaan para sa akin dahil ikaw naman ang nagsabi, pero dumating yung punto na napagod na lang ako. "Pasensiya na rin. Nakalimutan ko kasi...hindi nga pala tayo. Kaya siguro dapat ilugar ko na lang ang sarili ko sa tamang lugar at tao." Ngumiti ako at nilagpasan ka. Ngumiti ka rin, pero kitang-kita sa mga labi mo ang mapait na katotohanan. "Mahal mo pa rin ba ako?" tanong mo. Isang tanong na nakapagpatgil sa akin. Ang tanging nagawa ko na lamang ay lumingon, ngumiting muli...at umiling.
More detailsContent Guidelines