Trust me

ZAZNACZAM ŻE OPOWIADANIE, MIMO, ŻE O OSOBACH PRAWDZIWYCH I PUBLICZNYCH JEST W 100% WYMYŚLONE PRZEZ AUTORKĘ I PROSZĘ NIE PATRZEĆ NA BOHATERÓW PRZEZ PRYZMAT OPOWIADANIA A JEDYNIE POTRAKTOWAĆ TO JAKO CZYSTĄ ROZRYWKĘ. TEKST NIE MA NA CELU KRZYWDZENIA NIKOGO I PROSZĘ NIE ODNOSIĆ SIĘ NA JEGO PODSTAWIE DO RZECZYWISTOŚCI.

To tak gdyby było coś niejasnego :)

A teraz do rzeczy

TRUST ME

Światła gasną. W ciszy naszego wspólnego domu, odnajduję ścieżki samotności. W ciemności nikt mnie nie zobaczy. Nikt mnie nie usłyszy. Nikt mi nie pomoże. Nawet Ty. Chociaż nieraz mówisz mi, że chyba coś jest nie tak, wmawiam Ci, że nie masz się czym martwić, chociaż to nie prawda. "Zaufaj mi" - te dwa słowa są w moich ustach fałszywe jak żadne inne. Nie znam gorszego kłamstwa, które tańczyło na moich wargach. Pod osłoną nocy, gdy jedynie srebrne światło Księżyca oświetla scenerię mojego pokoju. Tylko jedno, zaprzeczające wszystkiemu, co mówię, słowo, rozbrzmiewa pośród mych spazmatycznych wdechów. "Wybacz, Tom."

Bill i Tom to nierozłączni bliźniacy. Mają 16 lat i chodzą do tej samej klasy w Magdeburskim gimnazjum. Jednak Bill skrywa tajemnicę, o której nie wie nikt, nawet jego bliźniak. Wie o tym jedynie ciemna noc, w ciągu której odreagowuje stres zebrany w ciągu dnia. Jednak gdy tylko wstaje Słońce, uśmiecha się, nawet do swoich oprawców, zakrywa skórę ubraniami i biżuterią, oraz wypowiada do najbliższej mu osoby najbardziej kłamliwe słowa.
"Jest dobrze. Zaufaj mi."

/Opowiadanie można także znaleźć na blogu https://otworzoczynayaoi.blogspot.de/?m=1/