Dzieci Czasu

Cześć. Jestem Iza, z wyglądu mam szesnaście lat. A to jest historia o mnie i o mojej siostrze. Wbrew temu co o nas mówią, nie jesteśmy takie zwyczajne jak mogłoby się wydawać. Nie licząc, codziennie innego koloru włosów, czy oczu zmieniających barwę względem naszych emocji. Mimo naszego nastoletniego wyglądu żyjemy już od setek lat. I nie, nie jesteśmy wampirami. Po prostu starzejemy się bardzo, ale to bardzo powoli. Nie wiem ile dokładnie mamy lat, lecz wiem że Zolia była naszą opiekunką przez, około dwa stulecia, a jej wygląd był równie zwodniczy co nasz. Wcześniej tą funkcję pełniła jej krewna, a przed nią jej krewna. Po śmierci Zolii przeprowadziłyśmy się do jednej z posiadłości, naszego wujka Apolloniusza, więc nie musiałyśmy się martwić o to, czy będziemy miały gdzie mieszkać, bądź czy nie zabraknie nam pieniędzy na jedzenie. Bo jak się okazało Zolia przekonała Apolla, żeby przepisał na nas jeden z najlepszych apartamentów które posiada, zaś o pieniądze nie musiałyśmy się martwić, ponieważ jak się okazało nasze środki na kontach oszczędnościowych są nieograniczone. Na nasze szczęście willa usytuowana jest z brzegu lasu, więc mimo wielu sąsiadów, będziemy miały gdzie ćwiczyć bez przyciągania ciekawskich spojrzeń... ale o tym nie teraz.

Cześć, jestem Nike\Nemezis, i jest to moje pierwsze opowiadanie, więc proszę o wyrozumiałość. Z góry dziękuję i zapraszam do przeczytania. Mam nadzieję że wam się spodoba. Z uśmiechem przyjmę każdą radę i każdy pozytywny, bądź negatywny komentarz.
Chciałbym też podkreślić, że ta książka jest bardzo wolno pisana.
Miłego czytania. ;)

📆 11V2018📆
⭐ #447 miejsce w kategorii fantasty ⭐