BENİ KIŞA BIRAKMA

14:35 gözlerimi açtığımda ne zor geliyor kocaman evde küçücük bedeni eksik kadının yokluğunun sızısı. Ne zor geliyor yalnızlığın deminde demlenmek. Üçe gelirken uyandım aklımdan geçen sadece kahve ve bir dal sigara. Kahvemi hazırlayıp balkona çıktım kahvaltı etmeyi aylar önce bıraktım meleğin gittiği günden sonra sadece atıştırıyorum . Sigaramı yaktım kahveden önce dumana bıraktım ciğerlerimi balkondan boğaza bakarken meleği hatırladım her sabah kahvaltıdan sonra burdan boğaza bakardı ve hep aynı huzuru görürdüm gözlerinde iki mavinin birleştiği çizgide sevdim ben seni derdi anlamazdım önceleri denizin sonu gökyüzünün başladığı o çizgide aşık olmuş bana şimdi gözlerim o çizgiye bakarken anlıyorum o kadını gözlerimden başladı o beni sevmeye deniz gözlüm mavi hayalim derdi gözleri gözlerime takılınca. Her seferinde kaçırırdım bakışlarımı korkudan veya sevmemekten değildi gözlerine her bakışımda o küçücük bedeni titrerdi. Bu evi ev yapışı kurabiyelerinin kokusu kızarttığı ekmeğe sürdüğü çilekli reçeli ve bol sütlü şekersiz kahvesi her biri kaldı bende giderken gözlerime son bakışı yanağıma değdirdiği sancılı öpüşü. Ne çıkmaza bıraktın beni melek bir deli poyraz gibi estiğim zamanları nasıl alıp gittin bu şehirden kalışımdan utanıyorum şimdi mavi hayalim dediğin gözlerimin her sabah kırmızıya çalışını izliyorum. Çok yoruldum kadın bu evin sessizliğinden bırakıp gittiğin bu şehrin acizliğinden ya dön gel bendeki seni al ya izin ver ben geleyim sana kendimi katayım. Sigaramla kahvem bitesiye kadar boğazı izleyerek meleği düşündüm ela gözlerini kırmızı yanaklarını küçük ellerini o da özlemiş midir rüzgarım dediği adamın şarkılarını.