DERİN

Sende başlamıştı her şey, var oluşum da yok oluşum da sende başlamıştı. Şimdi nasıl giderim, seni nasıl sineye çekerim bilmiyorum. Ben sensizlik nasıl bir duygu hiç tatmamışım o kadar yabancı bir duygu ki sevemedim, ama seni çok sevdim. Ölüm de varmış deyip susmak mı gerekir? Topraktan gelip toprağa gitmekte varmış deyip unutmak mı gerekir? Şimdi kimi görsem yabancı, kimi sevsem acı..
Senle son bulmuş bir hikayenin, sensiz neresinden başlayacağım hiç bilmiyorum..
Ah ölüm bu kadar acı olmak zorunda mıydın? Onu aldın beni de alsaydın sana sevenleri ayırmak yakıştı mı? Madem onu aldın, bari onsuz yaşamayı öğret ey hayat!

"Bak Derin bu çocuk cidden başka." dedi Asya,
"Ah cidden merak ettim nasıl başka gay mı?"
"İnan bana bu çocuğun gay olmasını istemezsin."
"Bak Asya tanışmak falan istemiyorum, sıkıldım artık hayatımda kimseyi istemiyorum hem 2 sene sonra üniversite sınavı var böyle işler için vakit ayıramam."

"Ya Asya'ya uymayıp seninle tanışmasaydım.."
"Şşş bak buradayım yanındayım kollarımdasın ve hepte burada kalacaksın." dedi Barış,
"Kimse bizi ayıramaz değil mi ölüm bile."
"Ölüm bile."

Bizi ayıran ölümden başkası değildi..

"Sevgilimi kaybettim." dedim Güney'e dönüp.

Anlamayan gözlerle "Anlamadım." dedi,

"Kimi kaybettin demiştin ya sevgilimi en sevdiğim canımdan çok sevdiğim sevgilimi kaybettim." dedim,

"Anlıyorum seni." dedi,

"Anlayamazsın, sen seni senden çok seven birini kaybettin mi hiç? dedim,

"Hayır." dedi üzgün gözlerle.

"O zaman bana seni anlıyorum deme, ben sadece onu değil ailemi arkadaşlarımı güneşimi ay'ımı en güzel yıldızımı en sevdiğim şarkıyı en sevdiğim şiirin en güzel şairini kaybettim o yüzden bana seni anlıyorum deme." dedim gözümden akan yaşlarla...