Mandy

'Hier is ze dan.' We staren samen naar een groot, leeg hok, met een klein meisje erin. Zwart, onverzorgd haar en heel dun. 'En waarom zit ze hier, als ik vragen mag?' Jaylin kijkt me aan. 'Het is een ingewikkeld verhaal. Jaren geleden kwam er een man naar ons toe, smekend om hulp. Zijn dochter was gek. Hij vertelde symptomen van haar ziekte, maar we snapten er niks van. We hebben in dit gebouw de gekste ziektes binnengekregen, maar nog nooit haar ziekte. Ze is gewoon gestoord.' zegt Jaylin. 'Maak je verhaal af, Jaylin.' zegt George. 'Ze kreeg een goede band met Sam, onze collega. Ongeveer een jaar geleden, vonden we hem dood. Bij dat monster!' zegt Jaylin. Ze barst in tranen uit. 'We vermoeden dat Mandy Sam heeft vermoord. Maar het rare is, dat ze een hele goede band hadden. Elke keer dat Sam bij Mandy langs kwam, begon ze te glimlachen. Dat gebeurd niet vaak.' zegt George. Mandy kijkt op. Ik kijk recht in haar donkere ogen en ik begreep dat dit nog een lastig onderzoek werd.