ÇIKMAZ DÖNGÜ

"Sen kendini ne sanıyorsun! Kimsin sen! Bana karışma hakkını kimden aldın! Neyimsin ki sen benim!" Öfkeden ne yapacağımı bilmiyordum. Elim ayağım titriyordu. Gözlerimi onun bal köpüğü gözlerinden çekip tutunacak bir şeyler bulmaya çalıştım. Sinirlerim her saniye artarken öfkeden basıklaşmış sesini duyduğumda olduğum yerde donup kaldım. "Doğru! Ben senin hiçbir şeyin değilim! Çünkü sen benimsin! Anladın mı! Sen bana aitsin ufaklık!" Duyduğum sözlerle beynimden vurulmuşa dönerken o çoktan kollarını bana sarmış başımı göğsüne yaslıyordu. Ben ne diyeceğimi bilemez bir haldeyken tek düşünebildiğim bu 'çıkmaz döngünün' sonu ne olacaktı? Bu savaştan ne kadar yarayla kurtulacak daha doğrusu kurtulabilecek miydik?