Sen Kimsin? #Wattys2015

  Herzaman ki sıradan okul günlerimden birine uyandığımı sanıyordum. Yanılmışım...

Telaşsız hareketlerle gözlerimi araladığımda herzamanki, tam olarak şeker pembesi rengindeki duvarlara ve odaya kısa bi bakış atıp kesin olarak evimde olduğuma emin oldum.

Evet öyle diyorum çünkü dün gece olanları gerçektende sindirmekte güçlük çekiyordum.

Nasıl olurda hiç tanımadığım bi çocuk -lanet olsunki çok yakışıklı bir çocuk-bana gelipte 'Ben senin kardeşinim. Üvey. O yüzden şimdi eşyalarını toplayıp bizim eve geliyorsun. Hemen.' diyebiliyordu ve hemen ardından da karşıma geçip o şirin gülümsemesini takınabiliyordu.

Saniyeler içinde gülüşünün şirin olduğunu da nerden çıkardım onu bile bilmiyordum.Ah!!