MAHSEL

Anlatmalıydım.
Susmanın içimizi çürüttüğü bu yorgun zamanlarda bir yerden başlamalıydım.
Yazdım.
Biliyordum ki yazmak,en kısa yoluydu anlatmanın.
Bazen kelimelere sığmayan gözyaşlarımı,bazense cümlelere fazla gelen sevinçlerimi..
Bu koşuşturma sırasında bir de baktım ki oldukça yorulmuş,fazlaca susmuşum.
Sonra durdum.Olduğum yerde,bulunduğum yerde...
Yazmalıyım dedim kendi kendime.
İnsanların bir yerlere yetişme çabasına nefes olmalıyım.
Geç kalmamalıyım.
Anlatmak için yaşanılacak olanları beklememeliyim.
Beklersem unutacağım.
Beklersem eğer...

Bu cümleler benim ilk adımım.
İlk gözyaşlarım,ilk defa nefessiz kalışlarım..arasında hayatıma doğacak bir umut belki de.
Onca yenilgiden sonra ilk kazanışım.
Anlatmalıyım...Çünkü susarsam geç kalacağım.