İçimden gelen ses

14 yaşındayım ve engelliyim nyse benim adım emili kitap okumayı ders çalışmayı çok seviyorum insanlar bana çok ters bakıyorlar bu benim zoruma gitmiyor ama neden böyle baktıklarında biliyorum ben bir engelli çocuğum ama bunu biliyorum ki bilimadamlarından fazla bir Beynim var bu okuduklarım veya gördüğüm hiçbir şeyi unutmuyorum Her şeyi beynime kızıyorum hiç 1 stop düğmem yok gördüğüm anda yazıyor ve kalıyor çıkartamıyorum çok büyük bir beynim var Şimdi de aileme geçeyim babamı yıllar önce kaybettim annemle birlikte yaşıyordum artık teyzemde yanımızda yaşıyor Çünkü o da kocasını kaybettim bu bizim için çok zor bir şey Aslında babamın sevdiğim çok söylenemez Yani sürekli beni dövüyordu Aslında benim içimdeki bu sesi bilmiyorlar benim Kafamdaki bu ses Ama bu engellilik hastalığın Bunu asla yenemiyorum sadece sadece bir yolu var ama o da çok maliyetli bizim için çok durumumuz yok ama aslında bu hastalığı bir yenebilsem büyüdüğümde beyin cerrahi olmak istiyorum çünkü Beynimdeki şeyi biliyorum Şu an 14 yaşındayım kendimden mutlu değilim çünkü benim de kötü bir hastalık var tümörden bile kötü bir hastalık bu kendimden korkuyorum Ölmekten korkuyorum Çünkü öldüğümüzde nereye gideceğimizi de biliyorum