Mavi

Uras , fark etmeden geleceğini de çizmişti. Ama çizilen geleceğe sürüklenmek biraz zaman alacaktı. Ve Almina , Uras'ın kalbindeki ölümsüz aşkı.
Nasıl öleceğimi hiç düşünmemiştim. Ama hiç bir zaman yanarak ölmeyi istemedim. Şimdi bunları düşünmem gerekmiyecekti. Karşımda gördüğüm iki siyah göz . Elinde küçükken oynadığım oyuncağa benzer bir silah . Her şey namlusundan çıkacak bir kurşuna bağlıydı, bu kadar basit miydi ? Alnımın üzerinde duran namlu göz yaşlarımın yüzümden aşağı süzülmesine sebep olmuştu .Tekrar döşemelere baktım . Dizlerimin üzerine çökmüş ölmeyi bekliyordum . O sırada bir siren sesi duyuldu . "Okulu derhal tahliye edin. " Bu sefer farklı bir ses duydum, bu bir silah sesiydi . Sesi duyduğumda acı çekmeden öldüğümü düşünüp sevindim . " Uras ! Geliyorum " diyen Almina'nın sesini duydum . Ardından "Almina ,gidemezsin çok tehlikeli !" Ulaş hocanın sesini de duyduktan sonra istemsiz bir şekilde gözlerimi kapattım . Kulağımın yanına sokuldu ve " Gökyüzü sana maviyken bana neden gri Uras !? " dedi.