Can't call you mine. //G.D

[GD// MIX OF DUTCH AND ENGLISH]
"I was drunk" schreeuwde hij.
"Me too" antwoordde ik verontwaardigt.

Het had nooit mogen gebeuren. We hadden het moeten houden op een pintje. Nee, beter nog, we hadden niet moeten drinken. We hadden elkaar zelf beter niet leren kennen! Nu is alles verpest. Zijn leven en het mijne. Wat moet ik nu toch doen?

Gefrustreerd zwaaide ik mn armen door de lucht, zo kon ik niet deftig met hem praten. Ik loop naar het raam en schuif het gordijn een beetje opzij om tot rust te komen. Ik heb amper mn hoofd van achter het gordijn gehaald of er komt een aanval van cameraflitsen op me af. Snel doe ik het gordijn weer dicht en ga zuchten op het bed zitten van de hotelkamer.

Zie ons hier nu zitten. Beiden niet wetend wat te doen. Omsingeld door een zwerm fotograven en journalisten die ons verhaal tot in details willen weten, terwijl we zelf amper de details kunnen herinneren. Mijn telefoon is al lang op hol geslagen door al de vragen van mijn vrienden, maar ik heb de behoefte niet om ze te antwoorden. We hebben het serieus verpest.

Ik zucht voor de zoveelste keer en draai me in een bolletje onder de lakens. Gisteren was er nog niets aan de hand, we hadden nog plezier samen, we konden gaan en staan waar we wouden. De tranen springen in mijn ogen want het dringt tot me door dat dat nu allemaal niet meer kan.

Juist dan komt hij terug de kamer binnen,nog steeds even woedend als daarjuist. "I hate you!" Schreeuwt hij me toe "it's all your fault!".
"What?! All my fault! We were bolth drunk, remember?!" Schreewde ik woedend. Nu is het stil, we zeggen beiden niets meer wel kijken elkaar gewoon razend aan. Gosh, wat blijft hij knap misschien zelf iets meer nu hij boos is! Wat doet die jongen toch met mij brein?! Ik zie iets in zijn ogen veranderen "o gosh you're way to beautifulll" zuchtte hij.

- Can't call you mine-