ELFİDA

'Daha ne kadar beklemem gerekiyor senin bana gelmeni, beni sevmeni, benimle konuşmanı, beni umursamanı... Hepsini de geçtim arada sırada aklına gelmeyi?' Dedim. Kaçırdı gözlerini benden. Gözlerini kaçırdığı sırada onu daha iyi inceleme fırsatım olduğunu fark edip uzunca baktım. Uzun süre cevap vermemesi bile üzememişti beni. Zaten ben ona bakarken hiçbir şeye üzülemem ki. Karşımda durduğu an bana hissettirdiklerinden başka bir şey düşünemezdim. Onu görseydiniz sizde böyle söylerdiniz. Dudakları kıpırdıyor geri duruyordu. Hiç bu kadar zorlanmamıştı benimle konuşurken sanırım olumlu yanıt geliyordu. Kalp atışlarımın vücudumda yarattığı depremi dindirmeye çalışarak karşısında dolu gözlerimle yalvarırcasına bakıyordum.
'Bekleme.'