ALEXANDRITE

"Benim türüme Alexandrite deniliyor."dedi tehlikeli bir sesle.

Yakından bakıldığında ancak fark edilen kan kırmızısı gözlerine odaklanmış, o gözlerine hapsolmuş gibi hissederken konuşmaya devam etti.

Bugün beni her günkünden daha da ürkütüyordu. "Ne olduğunu biliyorsun değil mi? Gündüzleri yeşil ve şüphe çekmeyen geceleriyse kan kırmızı olup asıl yüzünü ortaya çıkartan taş. Peki sen benim ve inandığın her şeyin ay ışığındaki yansımasını görmeye ne kadar hazırsın?"

Cevap vermedim. İnançlar sarsılabilirdi. Güven sarsılabilirdi. Gerçekler yalana ve yalanlar gerçeğe dolanabilirdi. Fakat kalp aynıydı. hissettikleri yanıydı.

"Benim kalbimin gecesi gündüz yok. Peki, senin bir kalbin var mı?"diye sordum gözlerine tüm cesaretimle bakarak. asıl soru şuydu; benimki gibi beni gördüğünde ya da hissettiğinde iflas edecek kadar hızlı çarpan ve yine benimkinin sana adandığı gibi adanabilecek bir kalbin var mı?

Asıl soruyu anladı ve kollarını belime dolayıp beni kendisine doğru çekerken dudaklarını hiç kıpırdatmamasına rağmen tenimdeki ürpertiyle gelen beynimdeki o yankılanmayı tekrar işittim "Bunu kendin öğren." anlamayarak kaşlarımı çattığımda gözlerinden hain bir parıltı geçti ve içimi titreten sesi beynimin duvarlarında yankılandı: "Öp beni!"...