KARİNA - Elçi

Nefesi sanki bir yerlerde yarım kalmış gibi derin bir nefes aldı.
"Benim yüzümden burdasın."

Elimi, önünde sıkıca birbirine kenetlediği ellerinin üzerine koydum. "Biliyorum ama konumuz bu değil."

"Konumuz hep buydu Bera."
Gri gözlerini etrafta gezdirdi.
"Konu hiç değişmedi benim için."

"Ben burda olmaktan mutluyum. Bunu sende biliyorsun." Ben burda olmaktan, onun olduğu yerde olmaktan mutluydum.

Başını hayır anlamında salladı. "Artık devam edemem buna."

Zihnimde yankılandı sözleri, -Artık devam edemem buna.-

Yanımdan kalkıp uzaklaşırken engel olamadım. Yapabildiğim tek şey boşluğa bağırmaktı.

"Beni böyle mi cezalandırıyorsun?"

Arkamdan gelen çıtırtı sesleriyle birbirine karışan sözler kendime gelmeme yetmiş, içimi ürpertmişti.

"Hala anlamadın mı ? Bu bir ceza değil tatlım.
Bu bir VEDA..."