ARAMIZDA KALSIN

ARAMIZDA KALSIN

  • WpView
    Reads 116
  • WpVote
    Votes 4
  • WpPart
    Parts 4
WpMetadataReadMatureOngoing
WpMetadataNoticeLast published Tue, Jul 31, 2018
Seni büyüten insanların; yaşlandığını, hastalandığını ve öldüklerini görüyorsun. Hiçbirine müdehale etme şansın olmuyor. Acılarını dindiremiyorsun. Ne kadar yorucu ve yıpratıcı değil mi? Kumsal; 17'li yaşlarının başında annesinin alzheimer hastası olduğunu öğrendi. Düzen sıfırlandı. Canına can katan, acısıyla/tatlısıyla 9 ay boyunca karnında taşıyan, onu bu yaşına kadar gözü gibi bakıp, büyüttüğü kadın bir gece ansızın ağırlaşan göz kapaklarına daha fazla dayanamadı ve gözlerini sonsuzluğa yumdu. O gece ev; Kumsal'ın çığlıklarıyla inledi. Daha önce hiç tatmadığı bu duyguyu ilk kez annesinde yaşamıştı. Damarlarında ki kan çoştu. Eti cımbızla parçalarınıyordu. O gece ilk kez ÖLÜM NİNNİSİni duydu kulaklarında. Zaman durdu. Perde kapandı. Işıklar söndü. Annesiyle hikayesi buraya kadardı... Rüzgar; Annesi ile arasında olan göbek kordonu kesildiği andan itibaren yetimhanenin önüne bırakılan bir çocuktu. Annesinin, sütünün tadını hiç tadamadı. Ağladığı zamanlarda kokusuyla sakinleşmeye fırsatı olmadı. Bir kadın tarafından ilk terk edilişiydi ve farkında olamayacak kadar küçüktü. Farkına vardığı yaşlarda ise sorgulamadı. 18 yaşına gelmeden yetimhaneden ayrıldı. Zaman; ölü bedenler için yeni bir sayfa açtı. Şans mı tanıyordu? Bilinmez.
All Rights Reserved
Join the largest storytelling communityGet personalized story recommendations, save your favourites to your library, and comment and vote to grow your community.
Illustration

You may also like

  • Gözler Aynı Sen
  • KARA HARP Mİ? (YARI TEXTİNG)
  • AZE
  • Hocamsın /+18
  • ASENA
  • Doktor Neyi İtiraf Edecek Hemşire Hanım?| Yarı Text
  • Karadeniz'in Kızı (Gerçek Ailem)
  • RUH-U REVAN
  • SİCİLYA MATRİSİ | Yarı Texting
  • NEVBAHAR (Düzenlenecek)

Yağmurdan kaçarken doluya yakalanmak nedir bilir misiniz? Ezgi biliyordu. Hayatını zindana çeviren üvey babasından kaçtığı bir gecede, onu bu hayata tutsak eden adamla karşılaşmayı beklemiyordu. Bilseydi o adamla karşılaşacağını, yine kaçar mıydı o ödül töreninden? Onunla yüzleşecek cesareti bulur muydu? Yine de her şey için çok geçti. Bir karanlık gecede, İki lacivert göz kesişmişti. Biri nefretle diğeri ise yabancı gibi bakarken daha da acıtmıştı gerçekler. Asaf Kandemir tanımamıştı kızını. Ona nefretle bakan gözlerin ardında yatan anlamı görememişti. İki silah sesi duyulmuştu sonrasında sokakta. Yere düşmüştü kızın bedeni, sokak lambasının altına. O lamba bile kızın kimliğini aydınlatmaya yetmemişti. Eğer bilseydi o sokağa girince hayatının değişeceğini, geçmezdi o sokağın önünden belki. Atmazdı adımını. Ama geçmişti iş işten. Birçok şey gibi buna da geç kalınmıştı.. --- Hikayeden Kesit --- 15 yıldır, nefret ederek büyüdüğüm bu adam bir kaç gün içerisinde bütün dengemin şaşmasına neden oldu. İçimde filizlenen, baba hayaliyle yanıp tutuşan çocuk, yine terk edilmenin verdiği kırıklıkla ağladı. Ağladı ağlamasına ama sesini duyan olmadı. Karşımda acımasızca bakan lacivert gözleri her şeyi açıklıyordu. Onun gözünde bir hiçtim ben. Koca bir boşluk. Hikayesinde bir yerim yoktu. O ise benim hikayemin büyük bir kısmını oluşturuyordu. - Sözler hayli çıkmazlarda, Söz ver haydi sen.🎶 Dün birini gördüm yolda, Gözler aynı sen.🎶 Bizler aynı kalmadık ki, Hayat değişirken.🎶 Ben birini sevdim ama, Gözler aynı sen 🎶 Hikayenin şarkısı: Gözler Aynı sen-Yaşar

More details
WpActionLinkContent Guidelines