HIRÇIN ...

Genç kızın laciverte kesen öfkesi Tan'ın bakışlarına takılıydı hala.

"Sen bana emir veremezsin! "diye tısladı kısık sesi.

"Artık büyüdüm! İstediğin gibi horlayacağın, arkadaşlarına alay konusu yapacağın o ufak, baş belası hırçın değilim!"

Aniden arkasına döndüğünde saçlarının dokunuşu bir kırbaç gibi savrularak buldu genç adamı.

"Biliyorum..." diye mırıldandı Tan.

Bütün ruhu, bedeni teniyle hissediyordu bunu, kız kardeşi gibi görmesi gereken kız her gece uykusuz gecelerinin biricik misafiri olmaya başladığından, saçının tek dokunuşu bile kalbi hızlandırmaya başladığından beri biliyordu hem de.

Ama geç kalmıştı Tan...

Hırçın büyümüştü ve oyuncaklarının yerine kalbini kırıyordu artık.