YENİDEN AŞK

Hayatın boşluğunda umudumun ayakları sallanıyordu. Artık bir umudum yoktu. Karanlıkta yalnızlığımla arkadaşlık yapıyordum. Öylece durup düşündüm...Kendimden bu kadar nefret etmesem belkide kendimi ödüllendirip umudum gibi bir boşlukta kimsesizce ardımdan birinin ağlamayacağından yüzde yüz emin bir şekilde intihar ederdim. Fakat ben bu ödülü asla hak etmiyor ve hayatın bütün kahpeliğini çekmeye mecburdum.

Kimsenin kimseye merhamet etmediği bir dünyada yaşamak bana verilecek en büyük cezadır.