Until I was Free

Nakakapagod pala ang maging isang presong anak. Hindi ko labis maiisip na sa loob nang labing-anim na taon ako'y nasa bahay lamang, naka-preso. Hindi lumalabas at hindi nakikipaghalubilo sa kapwa kong kabataan . Sobrang nakakasawa na. Gustong gusto ko tumakas pero hindi ko magawa pagkat wala naman akong alam na pupuntahan. At sigurado ako na pag dumating ako sa syudad pagtatawanan lang ako ng mga tao doon. Mukha kasi akong babaeng walang pinagaralan inosente sa lahat ng bagay. Ni ultimo telebisyon hindi ako nakakapanood . Hindi ko alam kung bakit ako tinatago ng aking mga magulang. Hindi ko alam kung anong meron saakin, kung ikinahihiya ba nila ako kaya nila ako tinatago? Gustong gusto ko silang tanungin at sigawan, ngunit hindi ko magawa sa pagkat natatakot ako sa maaaring mangyari. Ngunit napakasarap isipin na may hangganan din pala ang lahat ng ito.

Akala ko. Akala ko habang buhay na akong magiging preso, akala ko mamamatay na akong walang alam sa mga bagay bagay sa mundo. Akala ko lang pala. Sa pagkat dumating ang lalakeng bumago ng lahat sa akin. Nalaman ko din ang dahilan ng mga magulang ko. Ako'y ninakaw lang pala nila, ninakaw nila ako sa mga totoong magulang ko upang makapaghiganti sila. Napakasakit malaman na ganoon pala ang rason. Na hindi din pala sila ang totoo kong magulang. Masakit malaman ang katotohanan na nabuhay ako ng labing anim na taon sa loob ng kasinungalingan at lihim. Parang napakaimposible ng buhay ko. At sobrang natutuwa ako na matatapos din pala ang lahat nang pag titiis ko bilang presong anak.

Nakakatuwang isipin na makakaranas din pala ako ng Kalayaan. At lahat ng yun ay dahil sa lalaking napakaespsyal saakin, inaalay ko sakanya ang lahat ng buhay ko.