L.B.

"Στέφανε είσαι καλά;"

"Ναι, μια χαρά"
Λέει και στο τέλος κάνει έναν μορφασμο πόνου.

Ανεβαίνω πάνω του βάζοντας το ένα μου πόδι αριστερά και το άλλο δεξιά του κορμιού του.

"Εγω γιατί δεν σε πιστεύω;"
Του ψιθυρισα.
_________________________________________

"Μάλιστα... Να πηγαίνω εγώ τώρα..."

"Εεειιι σελω αγκαλίτσα."

"Τι θέλεις;"
Ρώτησε πλισιαζοντας με.

"Αγκαλίτσα από τον πρίγκιπα μου, Χαρουλη μου."

"Έλα δω"
Είπε και με έχωσε στην ζέστη αγκαλιά του για άλλη μια φορά.
_________________________________________

Κατευθύνομαι στο τραπέζι του Ιάσωνα.

" Γεια"
Λέω χαμογελώντας του.

Μου ανταποδίδει τον χαιρετισμό και το χαμόγελο.

Δεν θα κουράσω ποτέ να λέω πως λατρεύω το χαμόγελο του, πόσο μάλλον όταν του το προκαλώ εγω.
_________________________________________

Ένας "αδελφός", ένας μπρο κι ένας παλιός φίλος και όχι μόνο.

Και η Μελίνα είναι μία πόσα κομμάτια να γίνει;