DREAM

Ne kadar yaşayabilirdi bu dünyada ? Yada ne kadar katlanabilirdi bu dünyaya ? Zaten hayat hep engelleri çıkartmıyormuydu insanoğlunun karşısına?

Başı boş geziyordum yine o pis sokaklarda.Yine aynıydı bugün benim için diğer günlerden farksızdı.Hergün belkide bugün farklı olur diye kalkıyordum rahatsız yatağımdan ama dünya hiçbir zaman bana gülümsememiştiki ben de bir umut besleyebileyim içimde.

Ay kendini göstermiş gökyüzü zifiri karanlığa gömülmüştü. Bir süre daha gezdim öyle başıboş.Kaldığım pansiyona gitmeye karar verdiğim vakit yine aynı yolu yürümeye koyuldum.Bu yol bu koca şehre geldiğimden beri bildiğim tek yoldu.Yavaş yavaş öğreniyordum buraları.Ama tek sorunum vardıki pansiyona giden yolun tenha,ıssız sokaklardan geçtiği oluşuydu.

Pansiyona giden yolun sokağına girdiğimde acıyla inleyen birinin sesini duydum.Nereden geldiğini bilmiyordum.Yavaş hareketlerle yürümeye devam ettim.Çöp konteynırlarının arkasına geçip saklandım.Siyahlar içinde kendisini saklayan bir adam ,acı içinde kıvranan adamı dövüyordu.Önce bir panik dalgası yayıldı vücuduma. Ne yapmalıydım ki şimdi. Yanımda bira şişelerinin olduğunu fark edince iki tanesine ellerime aldım ve sessizce siyahlı adamın arkasına doğru yürüdüm.Acı içinde kıvranan adam beni görmüş ve bir dolu umut bakışlarını gözlerime dikmişti. Siyahlının tam arkasına geldiğimde iki elimlede birden kafasına vurdum.

Hayat çok garipti aslında nerede ne zaman karşınıza ne çıkacağını bilemezdiniz.Bir gün gelir en mutlu günündesindir .Birgünde bakmışsınki kendini yanlızlığın ve karanlığın tam içinde bulmuşsun..