ALANAY

Evden çıkarken özensiz bir şekilde saçlarını tarağın sert yanıyla
seri hamlelerle ama öylesine taramıştı. Sıcak bir duşun gerektiğini
düşünüyordu ama bu gücü de bulamıyordu kendinde.
Ve sonunda bir halta benzemeyen aynadaki yüzüne bakıp daha
fazla dayanamayarak dışarı atmıştı kendisini. Belki de bu yüzden
insanlar onu görmezden geliyordu. Trafik lambalarında yeşil de
bile geçemiyordu. Kırılgandı. Kırılmıştı. Ama kime, ne zaman,
hangi nedenden hatırlamıyordu. Yazık. Yıllardır omuzlarında
taşıdığı kendi yükünün bile neden olduğunu bilmeden başka
insanların yüklerini taşıma çabasına girişiyordu...