TÜKENMİŞ DOKTOR

" Sana bir sır vereyim mi? " diye sordum parmaklarımla kırışmış alnına vururken.

Yaptığıma hiçbir karşılık vermeden deli gibi boş boş gülümseyen suratına baktım.

" Vermezsen şerefsizsin. " Güldüm öylece. Umursamazlığı ile bozuk ağzına kötü söz söyleyemiyordum.

" Ben kendimi hiç sevmiyorum. "

" Bende. "

Ne diyeceğimi düşünmeye üşendiğimden dik duramayan oturuşunu takıntıma rağmen görmezden gelip, omzuna kafamı yasladım.

" Aynen. "

" Ben de sana bir sır vereyim mi? "

" Vermezsen güzelsin, " deyiverdim sırıtarak.

Kısık kıkırtısına bakmama izin vermeden kafasıyla omzuna yasladığım başımı sıkıştırdı.

" Ben seni severim. "

Tükenmişlik sendromuna giren iki deliydik biz. O benim tükenmiş doktorumdu, ben ise onun tükenmiş hastası...