Kader Olamaz

Bir hatıra bulutu çok eskilerden... Bahar her tarafı kaplamıştı. En sevdiği çiçek olan menekşe kokusu her yanı bir kar misali örtmüştü. Gözlerini kapatarak kokuyu içine çekti. Bu koku ona farklı bir şeyi hissettiriyordu. Asla tanımlayamadığı bir hissi. Aniden arkasından bir çocuk omzuna dokununca gözlerini korkuyla açtı. Ağzında kocaman bir gülümsemeyle çocuk ona bakarak bir menekşe uzatıyordu. Kız ona dikkatle baktı. Kahverengi kalkık saçlar ve bir o kadar koyu gözler...Çocuğu görünce kızın içine bir korku düştü.Neden böyle bir şeyi hissettiğini bilmiyordu. Menekşeyi çocuğun elinden atarak hızla koşmaya başladı. Sadece içgüdüleriyle ondan hızla uzaklaşmaya başladı kız. Koşuyordu. Onu tanıyor muydu yoksa hepsi sadece onun çok tanındık olmasından mı kaynaklanıyordu? Çocuğun ona “Ellie!” diye bağırdığını duydu kız. Bu kendisi miydi? Yavaşça arkasını döndü. Ona gülümsüyordu. Yavaşça durdu ve arkasını döndü. Ondan neden korkması gerekiyordu? Çocuğun parlayan gözlerine bakarak onu tanıyıp tanımadığını düşündü. İsminin Ellie olduğunu söylemişti çocuk, o ise çocuğun isminin ne olduğunu hatırlamıyordu. Hatırlaması gerekir miydi? Hatırlamaya değer miydi? Bir an kız bunun bir önemi olmadığını düşündü. Çünkü o geçmişteydi. Geçmiş ise onda bir karanlık...