YANGIN

"Neden?" sesim hastalıklı çıkmıştı, hoş hastaydım da... Belli belirsiz bir gülümseme bahşetti bana
"8 yaşındaydım, derin bir kesikle eve ağlayarak gittiğimde annem yarama tütün basıp sarmıştı." kaşlarımı merakla kaldırdım, yine güldü... sadece benim aptallıklarıma gülen adam, ne güzel gülüyorsun öyle..
"Yıllar sonra başka bir gün, kalbimin kesiklere dolu olduğu vakitte eve döndüğümde annem yoktu. Tütünü nereme basacağımı bilemedim, böyle başladım"
Garipti, bazen onun bu ruh değişikliklerine yetişemiyordum. Fakat engel olamadığım bir şeyler vardı, güldüğünde sol taraflarımda olan sancıyı arttıran adam; ne güzel gülüyorsun sen öyle; ne olur hep gül, senin gülmediğin bir dünyada yaşamak istemiyorum.