Pesadilla hecha realidad

Pesadilla hecha realidad

  • WpView
    MGA BUMASA 123
  • WpVote
    Mga Boto 9
  • WpPart
    Mga Parte 2
WpMetadataReadOngoing
WpMetadataNoticeHuling na-publish Tue, Mar 11, 2014
Esto me esta matando, ¿como es que he tenido esta pesadilla tantas veces y no he podido descifrarla? y no solo es un sueño, es una pesadilla y, no solo tengo ese problema, también lo tengo con mis padres y aunque les cuento mis problemas a mis amigos (los pocos que tengo) y me tratan de ayudar, me siento sola algunas veces, que no encontrare a alguien que me escuche, me proteja de los demás y me apoye en todo. Pero me pregunto si eso lo encontrare en la pesadilla o es alguna señal que me ayude a encontrar a ese alguien.
All Rights Reserved
Sumali sa pinakamalaking komunidad ng pagkukuwentoMakakuha ng personalized na mga rekomendasyon ng kuwento, i-save ang iyong mga paborito sa iyong library, at magkomento at bumoto para lumago ang iyong komunidad.
Illustration

Magugustuhan mo rin ang

  • Por Un Beso Tuyo. (Hermanos Thomas #1)
  • Todo fue un juego
  • Perdidos
  • Viviendo con mi hermano [Editando]
  • Jamás te llamaría error, no después de tantas sonrisas.
  • Sin rumbo
  • ¿Y si no estoy sola?
  • Mis 13 Con Mejoras Amigos Personalidades Y Mas

Los recuerdos de mi infancia son los que más llenan mi memoria, recordándome el mejor momento de mi vida, siempre lleno de sonrisas, diversión y a pesar de que era demasiado joven para entenderlo; amor, después de un tiempo, esas cosas se fueron perdiendo y algunas personas que vivían en esos recuerdos, se fueron yendo, unas para siempre y otras no estaba segura si para siempre, pero justo ahora no me importaba si fuera así. No digo que mi vida sea trágica después de mi infancia, me encontré con otras personas maravillosas que me llenaban y me hacían feliz cada verano. Llego el momento de ir a la universidad y decidí quedarme en ese lugar donde cada verano, era más feliz que cualquier época del año y volví a verlo, mi mejor amigo de la infancia, él era de esas personas que no sabía si volvería a verlo, allí estaba, obviamente ambos cambiamos, también lo vi primero que el a mí, en cierta parte el sentimiento de nostalgia no se fue tan lejos, por lo que estaba segura, que definitivamente él no me daba igual a como lo había pensado antes. Aun así, todo se sintió como antes, incluso hasta algo mejor, algo bastante inexplicable y que no había pasado antes cuando éramos niños, justo cuando nos miramos a los ojos por primera vez.

Karagdagang detalye
WpActionLinkMga Alituntunin ng Nilalaman