RÖNESANS

Eski evimizin karşındaki o yıkık dökük harabeden farksızdım.
Öyle çelimsiz öyle isteksizdim hayata karşı, ne olursa olsun bu yıkık dökük kalbim bir daha onarılamayacaktı!
Kısacası yalnızlıktı bunun adı oldukça da karanlık.
Bir arabayı ustasından başka kimse anlamıyorsa beni de kimse anlamıyordu.
Karanlık artık benim için en güvenli yerdi.
Karanlık benim en kuytu köşemdi.
Karanlık artık bendim.
Karanlık benim Rönesansımdı, ve ben yeniden doğuyordum.