Buraya girmeyi istemezdim...
Ama en azından güçlü durmayı öğrendiğim için mutluyum.
Okuldan gelip bizi aldıklarında, ne kadar çaresiz hissettiğimi anlatamam ama her zaman Şükr etmesini de bildim. Ben yalnız olsam da , hayata karşı direnmeyi çok iyi öğrendim....
°●•●•●•●°
Hayatın Bana Tattırdığı Kaçıncı Acı Bu?
Ben Daha Ne Kadar Kimsesiz Hissedeceğim Böyle?
Annemi...
Kardeşimi Benden Alan Hayat, Ne Kadar Adil Olabilir Ki?
Yalnızlığı Da, Ümitsizliği De Yine Çeken Benim Ne De Olsa...
Alıştım Yalnızlığa...
《♡BEN VARIM?》
"Bakma Gözlerime Lan!"
"Neden?" Dedim Titreyen Çeneme Aldırış Etmeden.
"Sana Dokunamamak Canımı Yakıyor Çünkü!
Doyamıyorum!
Bakma!
Bana Bunu YAPMA!" Dedi Alnını Alnıma Yasladı.Elleri Belimi Kavradı, Beni Kendine Doğru Çekti. Kalbi Öyle Atıyordu Ki, Bu Adama İnanmam Gerektiğini Farkettim....
Beni Yalnız Bırakmayacağına...!?
Bir kaldırımın köşesinde buldum hayalimi.
Gözlerimi kapattım, bıraktım avucuna kalbimi.
Dedi ki, sonuna kadar tutacak mısın elimi?
İçimden cevapladım, birlikte tırmanacağız tüm merdivenleri.
Mumlar üfledim, dilekler diledim.
Kayan her yıldızda adını sayıkladı dilim.
Ve o bana doğru tek bir adım geldiğinde
Ben hiç gitmesin diye bütün yolları denedim.
🏀
"Doruk?" dedim heyecanla. Bakışları yüzümde oyalanmaya devam ettikçe duramadım yerimde. Bir şey söyleyecekti. Bir şey söylemek için buradaydı. "Kaptın mı formayı?"
"Feza," dedi ve seri adımlarla ona doğru ilerlediğim sırada o da birkaç adım yaklaştı bana. Sadece ismimi söylemişti ama heyecanını yansıtması için bu yeterliydi. Devam etmesini beklerken kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Kaptık formayı."