Przyjaźń

Ja i Nathaniel znamy się od czasów liceum, bo uczęszczaliśmy do tej samej klasy. Oboje również byliśmy raczej wyrzutkami w całej tej społeczności i swoimi dość znaczącymi przeciwieństwami. On był biednym, bardzo miłym chłopakiem o wysokim poziome empatii, był też bardzo uczuciowy. Ja wręcz przeciwnie. Bogaty sukinsyn, szukający wszędzie zwady, a empatią dorównywałem snajperowi z dwudziestoletnim doświadczeniem. Poznaliśmy się w sumie to przypadkiem. Przechadzając się korytarzem zobaczyłem jak grupa szkolnych "macho" okłada młodego chłopaka. Stanąłem w jego obronie przy okazji ucząc sprawców odrobiny kultury i niskiego latania. Od tej pory te dwa przeciwieństwa przyciągnęły się na tyle mocno, że nie mogliśmy się później rozstać.

Nate postanowił dołączyć do gangu kiedy nie miał już i tak nic do stracenia. Jest też jedną z niewielu zaufanych mi osób, które znają moją tożsamość i nie uważają mnie jedynie za zabójcę.