Beni Sensiz Seni Yolsuz

"Yoruldum.." sesi kısık çıkmıştı genç kızın. Zira ölüme şahit olmuştu. Ölümü ibret almıştı. Ölümü görmüştü ki, ölenle ölmüştü. Bir adım yaklaştı genç oğlan. Adım sesleri hem cennet kadar huzurlu hem de cehenneme davet edecek kadar titrekti. Bir adım daha yaklaştı. "Yaklaşma!" diye haykırdı genç kız. Çünkü biliyordu, ona yaklaşanın ölüme ne denli yakın olduğunu. Hayatına girenin ne tür darbelerle sille yediğini, biliyordu. Aksine bir adım daha attı genç oğlan.
"Yaklaşmaa!" Sesi bu sefer gökyüzüne kızıl bir delik açmıştı. Yağmurun ıslaklığı yüzünden kahkulleri alnına düşmüş sırtı dayandığı duvardan yere sürünerek kaymıştı. "Yanarsın.." Ses tonunda hem itiraf hem yakarış hem yalvarış vardı.
"Yanarız" dedi kendinden emin bir ses ile ve bir adım daha. Mesafeyi kapatacak son bir adım kaldığında durdu. "Yakarız." Kim bu kadar emin olabilirdi ki duygu ve düşüncelerinden. Sözlerinin arkasına yatırdığı tüm hissiyatlar bedenini ne denli dinç tutuyordu genç oğlanın. Elinin tersiyle sildi yağmurla karışık gözyaşlarını genç kız. Kaşları düz halde çatılmış yerden güç alarak kalkmıştı. Aradaki son mesafeyi kapatarak titrek dudaklarından bir kaç kelam sarf etti.
"O zaman gir safıma. Yanmak bir o kadar da yakmak pahasına."