GÜNCE

Kim bilir kaç gündür uykusuzdu. Oturduğu sandalyeden yere düşmek üzereydi. Dirseğini masaya dayamış kafasına koluyla destek oluyordu. Gözleri kapanmak üzereydi ama hayır! Kapatmamalıydı gözlerini! Yalnız değildi. Hissediyordu. Bir şeyler belki de birileri onu seyrediyordu. Evde ne kadar ışık varsa yanıyordu. Elektriklerin gitmesi ihtimaline karşı her odada birer mum yanıyordu. Şarjlı el fenerleri elinin altında hazır bekliyordu. Televizyon açıktı. Bir hışımla ayağa kalktı ve pencereye koştu. tüm pencereleri kapattı, perdeleri çekti. Kapıların anahtar deliklerine ve eski çivi yuvalarına kağıtları buruşturup sıkıştırdı titreyen elleriyle. Yatakların, kanepelerin, masaların altına yastıklar soktu korkudan ağlayarak. Tüm kapıları kapattı. Sandalyeye oturdu. Çekmeceden günlüğünü çıkardı. Yeni sayfasını açıp tarihi attıktan sonra yazmaya başladı. " Korkuyorum Tanrım! Uyumamalıyım. Birileri var!"