Queen of Shadows and Monsters

Mensen laten zich al eeuwen lang fascineren door het idee dat er iets grootsers is dan zij, iets dat de grenzen der realiteit overstijgt. Dat kan een God zijn, een leven na de dood of zoiets magisch als een sprookje. Hele paleizen kunnen gevuld worden met boeken vol betoverende verhalen, de één nog opmerkelijker dan de ander.
Mijn grootmoeder noemt dat bespottelijk, volgens haar zijn mensen nutteloze schepsels die de "echte" wereld proberen te verdoezelen met alles wat mooi lijkt. De waarheid zou te duister voor ze zijn, waardoor ze vervolgens zijn gaan geloven in hun eigen leugens. In mijn ogen zijn die verhalen niet waardeloos. Ze geven mensen hoop, een reden van bestaan, een manier om al het onverklaarbare te verklaren. En dat wat ze dan uiteindelijk geloven, dat is wat ik zo fascinerend vind. Mensen zijn zo wanhopig op zoek naar bewijs, naar wetenschappelijke verklaringen voor dingen die niet bewezen kunnen worden, dat wanneer ze iets vinden, ze het weigeren te zien als de werkelijkheid. Ze hebben een glitterfilter over de realiteit gegooid, waardoor de wereld plotseling sprankelend is geworden. Het is geloven in een illusie. Ergens benijd ik ze om het simpele, ongecompliceerde leven dat ze kunnen leiden. Wat zou complete onwetendheid fijn zijn... Maar dat was voor mij geen optie. Want als je ogen eenmaal geopend waren, dan zou je ze nooit meer kunnen sluiten.
Bezweringen, offerrituelen, bezeten geesten, vloeken en ondoden? Dat was mijn realiteit. Magie bestond en voor mij was dat niet iets dat kwam uit een sprookjesboek of een oude legende, het was echt.