Y perdón por olvidarte

Y perdón por olvidarte

  • WpView
    LẦN ĐỌC 96
  • WpVote
    Lượt bình chọn 1
  • WpPart
    Chương 11
WpMetadataReadĐang sáng tác
WpMetadataNoticeĐăng tải lần cuối CN, thg 5 13, 2018
WpInfo
Hư cấu
Lãng mạn
Alana: Sé que este diario llegará a tus manos. Las pocas esperanzas que me quedan están en que así sea. Te pido disculpas ya por lo que encontrarás entre sus páginas. Mi lento descenso en la demencia no debe ser divertido de leer, pero aún así quiero que lo tengas. Para que no me creas alguien que no fui, para que quede un vestigio de los años de mi encierro y de lo mucho que te quiero. Gracias por todo lo que fuiste. Y por lo que te queda por ser Y perdón por olvidarte Te quiero, como siempre, para siempre -M
Bảo Lưu Mọi Quyền
#56
encierro
WpChevronRight
Tham gia cộng đồng sáng tác truyện quy mô nhấtNhận đề xuất truyện được cá nhân hóa, lưu các tác phẩm yêu thích vào thư viện, đồng thời bình luận và bình chọn để phát triển cộng đồng của bạn.
Illustration

Bạn cũng có thể thích

  • Al Otro Lado De Mi Vida © ✔️
  • En la discordia de un cielo morado
  • Whispers: People Don't Know How It Feels
  • Desilusión ©
  • Los Infortunios Del Amor
  • Efímero
  • The Little Clutter [+17]
  • MI MÁS GRANDE ILUSIÓN
  • Tres Espadas
  • Sálvame

Vivir a medias basados en el conformismo muchas veces eso no es vivir, perdemos los días con la esperanza de que estamos haciendo lo correcto y que para los ojos de las personas es aceptable... pero nos estamos olvidando de lo más importante del vivir: Saberse libres. Tenía apenas diecisiete años cuando mi vida se transformó para siempre, sin darme cuenta fui perdiendo lo que más me importaba con el pasar de los años, todo cambió... yo cambié. Ahora simplemente no me reconozco, veo mis manos, mi cuerpo, toco mi rostro, mi cabello y parecen ser los de alguien más; y es que cuando entregas todo por amor simplemente te quedas vacía y marchita por dentro. Me enamoré de él sin siquiera sospechar de lo que se avecinaba, tan ingenua como siempre. Ahora los días han dejado de significar, se han vuelto eternos, las horas insufribles, los minutos un tormento y los segundos mi propio infierno... He tenido de sobra para pensar en mi vida, mi patética vida. He tropezado y me he levantado... vuelvo a caer y con cada tropiezo me vuelvo más débil... hay días en los que dejo que mi mundo se venga abajo y la soledad, mi fiel compañera, tome posesión de mi cuerpo, dejándome embriagar por sus palabras y dejando que fluya en mi interior. Dicen que el tiempo puede sanar las heridas. Pero lo que no nos dicen, es que las cicatrices siempre nos recordarán el pasado, que la sensibilidad esquiva el razonamiento y éste, a su vez, desgasta la entereza... Dicen que de todo se aprende, pero cuanto daría por qué no siempre las lecciones fueran tan dolorosas. Nota: este libro es totalmente mio, producto de mis días felices y tristes.

Thêm Chi Tiết
WpActionLinkNội dung hướng dẫn