KARAYEL ZEMHERİ

Adam hırçın rüzgardı kız ise Soğuk bir kış. Ikisinin de yaraları vardı sarılmayı beklenen. Ya ikisi birbirlerinin yaralarını saracaktı ya da hırçın rüzgar soğuk kışa karışıp ikisini de yok edecekti. Seçim onlarındı...

Adamın siyah gözleri yakıp geçiyordu kızı adeta. Içinde kopan fırtına kelimelere dökülemeyecek kadar hırslıydı. Sözler bitmiş gözler konuşuyordu.

Kızın bakışları keskindi. Gri gözlerindeki öfke öylesine okunur cinstendi ki adam ne yapacağını kestiremiyordu. Kız oldukça asi, hırçın ve öfkeliydi.

Adam yavaş adımlarla kıza sokuldu aralarındaki mesafe ise yok denecek kadar azdı elini kaldırarak keskin çenesinde gezdirdi. Kız cesurca siyahlara odaklanmış bakışlarını biran olsun kaçırmıyordu adamdan

" Bir gün bu öfken bitecek, Ve o zaman geldiğinde seni fırtınamla öyle bir boğacağım ki tek nefesin ben olacağım. Benden başka kaçış yolun olmayacak. Ve ben seve seve senin kaçış yolun olacağım."