Hislər

Hərdən insanın hislərini biruzə verməyə ehtiyacı olur. Fərq etməz sən danışırsan ya da yazırsan. Nədənsə mən qələmi əlimə alanda hər şey mənasızlaşır. Bütün dərtlərim gülünc gəlməyə başlayır. Və o cümlə.... İnsanlar sənin dərtlərini neyləsin axı? Bu çox doğru ifadədir.Bu qədər eqoist olmağa ehtiyac da yoxdur. Amma mən eqoist deyiləm. Bəlkə də dünyanın ən gözəl müqaviləsini düşünmüşəm. " Sən məni dinləsən,mən də səni dinləyərəm".
Neçə insanlar var ki, dinləyər.Amma duymaz. Problem budur. Hisləri anlamaq...Bir adama ehtiyacım var. Bütün həqiqətləri deyəcək biri. Sadəcə desin. İrad tutmadan. Fikir bildirmədən. Şəhərlərinə rəy bildirmədən deyəcək birinə. Artıq ətrafımda olan insanlar məni bu dünyadan uzaqlaşdırıb. Mənim "dinyicim" isə məni dünyanın kənarında oturub dinləsin istərdim. Təsəlliyə ehtiyacım yoxdur. Dinləsə kifayətdir. Əslində isə buna sadəcə mənim yox hər kəsin ehtiyacı var. Çünki insan var olduqca hisləri də var olacaq. Və hislər hər zaman ağır gələcək.