UMUT IŞIĞIM

'Babam olmasa sen bir hiçsin"diye haykırdım karşımda pişkin pişkin gülen üvey anneme. Derin bir nefes aldım"Ben onun sakallarına dokunmaya kıyamazken sen onu... sen onu..."gözlerimi sıkıca yumdum,devamı gelmiyordu.. getiremiyordum da...
o an kapı açıldı. Koşarak babamın ayaklarına kapandı. "Ben ben değildim o ben birşey yapmadım"diye ağlıyordu. "Baba yalan söylüyor onu bugün kafede bir başkasıyla gördüm. Yalan söylüyor" bir bana bir ona bakıyordu. "Nevzat benden böyle birşey bekler misin. Sen beni herkesten daha iyi tanıyorsun. Sana aşıkken neden böyle birşey yapayım."babam bana öfke ile bakıyordu. omuzlarından tutup o kadını yerden kaldırdı. "Baba in-inanmıyorsun değil mi o kadına. Lütfen bana inanmadığını söyle"bana doğru bir iki adım atıp önümde bitti babam ve on yanağımı acıtan ama en çokda kalbimi acıtan bir darbe aldım. "Defol git bu evden" bu ağırdı hemde çok. peki anlamında kafamı sallayıp çantamı alıp çıktım.....Arkama bile bakmadan....