LİVE (ASKER YARENİ)

LİVE (ASKER YARENİ)

  • WpView
    Leituras 64,266
  • WpVote
    Votos 2,903
  • WpPart
    Capítulos 22
WpMetadataReadEm andamento
WpMetadataNoticeÚltima atualização ter, fev 20, 2024
WpInfo
Ficção
Romance
Görücü usulü evlendirilen iki genç. Bu isim sadece bizi birleştirendi. Bizi bütün yapandı. "Elfida konuşalım mı?" sıcacık sesini duydum da hafifçe titredim. Başımı evet anlamında aşağı yukarıya sağladım. Gülümsediğini hissettim. Keşke dedim keşke bu kadar çekingen utangaç olmasaydım. "Neden ben? Yoksa o gece beni o helde bulduğun için bana acıyor musun .?" dedim titreyen sesimle. Lütfen ağlamayayım, lütfen. "Senin yapabileceğin bişey yoktu orda." dedi sert sesiyle. Ses tonunu sert tutarken bile ne kadar naif çıkardığınım farkında mıydı o? "Ben normal değilim. Benimle yapamazsınız." dedim de güldü. Komik bişey söylemedim halde güldü. O güzel gülüşüne tanık olan şanslı insanlardan biriydim sanırım. "Bakire değilsin diye seni kendime almayayım mı?" dediğinde yutkundum başımı kaldırıp gözlerine bakarken gözlerinin donuk olduğunu fark ettim. Ona söylemeye utandım şeyi kendisi biliyordu ve umursamıyordu. Kalbim hızlanırken yutkundum. Ayağa kalktı yanıma başıma geldi. Sol elini başıma koydu. Titredim yanı başında. Fark etti birbirmize ait olmadığımız halde benimle olmak istiyordu. Başımı okşadı. "Seni bu cehennemden kurtaracağım ve uzaklara götüreceğim. Kendini keşfedeceksin benimle." Bu son sözü oldu. 🕊 02.02.2022
Todos os Direitos Reservados
#197
live
WpChevronRight
Junte-se a maior comunidade de histórias do mundoTenha recomendações personalizadas, guarde as suas histórias favoritas na sua biblioteca e comente e vote para expandir a sua comunidade.
Illustration

Talvez você também goste

  • Laura Gercek ailem (Karanlik aşk)
  • ULAŞAMIYORUM/TEXTİNG
  • Karven
  • AŞİRET Mİ!? -Gerçek Ailem-
  • Halısaha |texting
  • Sessiz Yemin
  • Vatan Uğruna

Laura Gercak ailem (Karanlik aşk) kitabında hem Gerçek ailem konulu sonlara dogru ise mafya kocamiz da gelecek buna göre okuyun. Kesit. Hiç durmadan koşuyordum. Ciğerlerim yırtılırcasına yanıyor, göğüs kafesime iğneler batıyordu. Ağaçların silueti, tepemdeki ay ışığı altında bir hayalet ordusu gibi uzayıp gidiyordu. Ara ara omuzumun üzerinden arkama bakıyor, peşimden gelip gelmediğini kontrol ediyordum. Bu sefer... bu sefer beni gerçekten öldürürlerdi. ​Kimden kaçtığımı merak ediyorsanız, babadan kaçıyordum. ​Ben Laura Yel, 16 yaşındayım. "Baba" dediğim kişi, Mithat Yel. Maalesef ona gönül rahatlığıyla babam diyemiyorum, çünkü o bana hiç öyle davranmadı. O, beni suskunluğa mahkûm etti. ​Keşke her şey sadece suskunlukla bitseydi. Bin bir türlü işkence, rutubetli karanlık odalar ve... en önemlisi sol bileğimin hemen yukarısındaki büyük yara. O yara, içimdeki küçük ışığı tamamen söndüren, acı bir hatıraydı. Onu, daha on yaşımdayken duvara bir güneş resmi çizdiğim için yapmıştı. Masum bir çizim için beni sandalyeye bağlayıp, o yarayı bileğime kazımıştı. Yarağın nasıl bir şey olduğunu, neyi temsil ettiğini daha sonra detaylı bir şekilde anlatırım. ​O yaradan sonra ne olursa olsun tek kelime etmedim. İşkencelerinde çığlık atmadım, yalvarmadım. Daha küçük yaşta büyümek, sessiz ve dayanıklı olmak zorunda kaldım.

Mais detalhes
WpActionLinkDiretrizes de Conteúdo