Stadium Zapomnienia

Szłam spokojnie, gdy nagle usłyszałam krzyki, które przeszyły wieczorną ciszę. Moje ciało przeszły nieprzyjemne dreszcze.
Krzyki dochodziły z zaułka, kilkadziesiąt metrów dalej. Chciałam zawrócić, ale ciekawość zwyciężyła i podeszłam bliżej.
Kilku nastolatków zabijało jakiegoś mężczyznę. Stałam tam i nie wykonałam żadnego ruchu, mogłam wezwać pomoc i uratować ludzkie życie, ale nie zrobiłam tego. Coś kazało mi stać i patrzeć na tą okrutną scenę.
Gdy ofiarę opuściło życie mój oddech stał się szybszy, co za tym idzie głośniejszy. To nie był dobry ruch. Oczy jednego z nich nagle zwróciły się w moją stronę.