Kefaletin Manzarası

Tutsak kalbi yeni bir hayata ayna tutuyordu.Yıpranan seslenişlerini, tüketilen hitaplarını, tek bir göz yaşı kadar ıslak ve nemli yağmurlarla yalnız bıraktı.

Burası cehennemdi ama yanmak hiç bu kadar güzel olmamıştı.

"Ben hiçbir zaman senin güvenebileceğin bir insan olamam, ama başkalarına güvenmene de izin veremem." diye fısıldadı.

"Sen!" gözyaşlarım yağmur olsa cehennemi kuruturdu. "Sen çok bencil bir adamsın!"

Burası uçurumdu ama düşmek hiç bu kadar zevkli olmamıştı.

"Evet Derin, ben benden başkasına gülme diye seni diri diri toprağa gömecek kadar bencil bir adamım." herkes sustu, gökyüzü sustu ama o devam etti. "Ama mezarına çiçekler getirecek kadar da kimseyim."

Burası hayallerimdi ama hepsinin yıkılışını izlemek ölüme yalın ayak gitmek demekti.