Slaaf van mijn hart

(1767) West-Afrika

Aan de kant van een zachtjes golvende zee zat een verwarde jongen. Het zweet stond op zijn voorhoofd en zijn hart klopte in zijn keel. Wat er gebeurt was, kon hij niet begrijpen. Maar hij weet wel dat hij niet meer terug kon gaan.

Hij keek achter zich en zag donkere wolken opstijgen vanuit het kleine dorpje aan de rivier. Op het strand regende het as. Zijn woonplaats was voorgoed verdwenen.

Op een groot handelschip leunde een meisje tegen de boeg. De ijzige wind speelde met haar lange jurk. Ze probeerde de opkomende tranen tegen te houden, maar af en toe wist er een langs haar wang naar beneden te glijden.

Ze had alles geprobeerd om haar vader tegen te houden, maar hij was vastbesloten. Hij moest en zou zijn geld verdienen. Zelfs als het ten koste was van andere mensen.

Zwarte rook klom omhoog in de lucht en nam de plaats in van het blauw.

‘Het was begonnen.’