The dark angel

Ik kijk in haar helder blauwe ogen. Ogen zo blauw als de zee, ogen om in te kunnen verdrinken. Ze kijkt geschokt. Dat verbaast me niks eigenlijk, ik zou het zelfde reageren als ik mezelf zo zag. Ik lach en trek mijn wenkbrauwen op. Ze probeert ook te lachen maar het lukt haar niet. Ze huilt, ik zie dat ze huilt. Ik voel me schuldig maar ik weet dat ik er nu niks meer aan kan doen. Hij gaat naast haar staan en zijn bijna zwarte ogen staren me aan. Hij loopt langzaam op me af en ik loop langzaam achteruit. Plots voel ik dat er geen grond meer onder mijn voeten is en ik val in het water. Ik zie alles in slow motion. Ik voel hoe ik langzaam naar de bodem zak. Ik zie de blauwe ogen van mijn moeder en zijn zwarte ogen. Plots zie ik Ian naast hem staan. Hij kijkt bezorgt. Ik lach. Langzaam sluit ik mijn ogen en ik voel hoe ik neerkom op de bodem. Net als ik het heb opgegeven voel ik twee sterke armen om me heen. Ik drijf naar boven en als ik mijn ogen open zie ik twee prachtige ogen één zwart en één blauw.