Labirent

Korkuyorum hem de çok! Nefes alamıyorum, yapayalnız ve terkedilmişlik var üstümde. Kocaman bir acı belkide omuzlarımı yoran ya da hala dik durmaya, metanetli pozu çizmeye, güçlü olmaya çalışmaktan bıkmaları yüzündendir bu ağrı.
O şey... o işte her şey onu hatırlatıyordu sanki bana yaşamak mı bundan sonra yaptığım ? Nefes almak mı ? ondan da nefret ediyorum bu sabahtan sonra. Mutluluğun ellerimin arasında kayıp gidişini izledim elim kolum bağlı. Zaten değersiz bulduğum tüm değerler de tamamen yok oldu. Artık kim döndürebilir beni hayata? nasıl ? ne zaman?
Hiç bir şey... ben bu kadar kaybetmişken o şey... o her şeyi benden almışken.. olmaz olmayacaktı...
Ama sen.. sen farklıydın uzak ama yakın her yaptığın beni başka çıkmazlara götürdü sendin belki ama değil...
sen...sen bile yanlıştın aslında.

Kayıp giden umutlar... terkedilişe mahkum hayatlar değişen kişilikler umudun son bulduğu farklı hikayeler. Belki de ortak kaybedişlerde karanlığın en ücra köşesinde aradığını bulmak için yola çıkan küçük fenerlerdik. Belki aydınlığı ararken kaybolup giden fenerler...
Bir labirentte kaybolanını arayan güçsüz fenerlerdi onlar...